Όμηροι

Δε νοιάζουμαι άλλες εποχές κι άλλοι λαοί τί πρόσωπο έδωκαν στην τεράστια απρόσωπην ουσία. Τη γιόμωσαν με ανθρώπινες αρετές, με αμοιβές και τιμωρίες, με βεβαιότητες. Έδωκαν στις ελπίδες και στους φόβους τους ένα πρόσωπο, υπόταξαν σ’ ένα ρυθμό την αναρχία τους, βρήκαν μια ανώτερη δικαιολογία να ζήσουν και να δουλέψουν. Έκαμαν το χρέος τους.
Μα εμείς ξεπεράσαμε σήμερα τις ανάγκες τούτες, συντρίψαμε τη μάσκα τούτη της Άβυσσος, δε χωράει πια κάτω από το παλιό προσωπείο ο Θεός μας.

Ασκητική Salvatores Dei, Ν. Καζαντζάκη, εκδ. Ελένης Ν. Καζαντζάκη

Ποιός είναι;

“Do you ever hear from somewhere way back deep –”
“The call of the wild? No. Let me sleep.”

If only you knew how much I smell you, True portraits of dogs, Photographs by Valerir Shaff, Text by Roy Blount Jr. εκδ. Bulfinch

Ομίχλη

Η ομίχλη είχε ξαναγυρίσει, οι φωνές μέσα στην ομίχλη, οι φωνές μέσα στην ομίχλη. Seltsam, im Nebel zu wandern!

Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα, Ουμπέρτο Έκο, μτφρ. Έφη Καλλιφατίδη, εκδ. Ελληνικά γράμματα

Σε χρόνο άτοπο και τόπο άχρονο...

και ας με συγχωρέσει ο φωτογράφος κος Αξαόπουλος, που πρώτος χρησιμοποίησε αυτόν ακριβώς τον τίτλο, για τον δανεισμό. Ας με συγχωρέσει και ο χρόνος που μέσω των φωτογραφιών αυτών, σταμάτησε και τον έχω εδώ, έστω και σε ψηφιακή μορφή. Το ίδιο και ο χώρος. Ο χώρος που στρέβλωσε τόσο, ώστε να με ακολουθεί παντού με τη μορφή εικόνας, κλεισμένος στις χούφτες μου, μη τυχόν και σκορπιστεί για πάντα. Και κάπου ανάμεσα στο χώρο και το χρόνο, οι λέξεις. Ιστολόγιο επομένως για λέξεις εικόνων ή διαφορετικά, για εικόνες λέξεων.